Ik kan je eerlijk zeggen, het was heerlijk om weer eens in een hostel te verblijven! Een degelijk bed, de ruimte om je benen te strekken en de vrijheid om je gewoon om te draaien in bed...

Daarbij dan nog eens het simpele genot nog eens wat andere mensen te ontmoeten. Zo sliepen we in een dorm met twee belgen, Niels en A****, die in de omgeving een oude man hielpen met metselen. Afwisselend werd dit aangevuld met andere mensen, waarbij ik Steve, the Melbournian door salesman even wil noemen gezien dat we de rest van de tijdelijke slapers verder nooit echt hebben leren kennen.

Buiten onze dorm waren er nog een paar vaste gasten, waaronder een japans en een duits meisje welke beiden aardbeien aan het plukken waren om aan een visum-verlenging te komen... Ook hing er nog een australische dame rond welke in het hostel wat klusjes deed terwijl ze op zoek was naar een gelegenheid om een reiki praktijk te openen.

Ook waren we een paar dagen in het gezelschap van twee fransen. Pas tegen het einde van hun verblijf kwamen we er achter dat zij broer en zus waren. Dit maakte wel wat meer duidelijk waarom hij graag met ons zat te kletsen terwijl zij ondertussen ergens wat ging lezen ofzo.

Last but not least was er Femke. Een nederlandse schoonheid van zeer geringe proporties maar met een lust in het leven waar je gewoon vrolijk van wordt. Vooral van interesse om te weten is haar cake-eating contest met de fransman.

In het hostel waar we zaten was er elke middag verse cake en thee/koffie. Op een zeker middag arriveere Femke met de easyriders tourbus. Die middag kwam er nog een grote groep aan en daarom was er heeeel veel cake gemaakt. De grote groep ging echter meteen an ahet avond-eten, meer cake voor ons dus. Zo kwamen wij er achter hoe de Femke, die twee keer in mij postuur past, aardig wat cake wist weg te werken, wat vooral leuk werd toen de fransman probeerde om haar in te halen. Tot onze grote verbazing wist Femke dezelfde avond ook nog eens een hele pizza weg te werken...

tussen al deze gezelligheid door hebben we ook nog een tweetal duiken weten te verwerken. We hadden niet de meest ideale weersomstandigheden maar dat werd dubbel en dwars goed gemaakt. We hebben zeeleeuwen gezien onderwater. Welke ons belachelijk deden voelen doordat zij met achteloos gemak stil bleven hangen in de golfslag terwijl wij twee meter heen en weer werden gesleurd. En op de tweede duik hebben een paar zee-draakjes gezien. Ze lijken op zee-paardjes maar dan iets groter en met een soort 'vleugeltjes'. Je begrijpt wel dat we helmaal in onze nopjes waren... Na de dijk goot de dive-master warm water uit een thermos-kan in onze wetsutis terwijl we deze nog aan hadden, heerlijk!

In het weekend zijn we met de australiers op 4 wiel toer gegaan, maar daar moet ik binnenkort nog eens een aparte blog aan wijden... Ik loop nog een week achter met schrijven :)

De bomen achter ons latend trekken we verder richting Albany. Voordat we daar aankomen duiken we eerst nog even een national park in. Alhoewel het er mooi is valt de zwembaarheid wat tegen en gaan we op zoek naar een betere spot.

Zo vonden we cozy corner, hier konden we even lekker wat rondplonsen. Camperen was hier helaas weer niet toegestaan dus na wat ontspanning en lunch zijn weer verder gereden.

Vlak voor Albany stellen we de stad toch nog even uit en duiken Frenchman rd op. Aan deze weg liggen de typisch toeristische bezienswaardigheden. We hebben de wassende wateren de kust zien aanvallen in een zeer imposante gap waarna we ook een gap in the making hebben mogen aanschouwen. Wat vooral leuk was aan deze tweede locatie was de natural bridge. Hierna vonden we de kreunende en steunende maar niet spugende blowholes. Op beide lokaties kwam er net een buslading touristen teruglopen en dit hebben we verder ontlopen door radio-hill te bezoeken, hier mogen de bussen niet heen :).

Vanaf dit punt hadden we een prachtig uitzicht over de omgeving en realiseerden we ons dat de wat vuilgekleurde wolken aan de zuid-oostelijke horizon het resultaat waren van een zeer heftige brand. Later kregen we te horen dat Porongurup in vlammen op was gegaan en dat terwijl dit aanvankelijk onze bestemming van die dag was geweest!

Maar goed, op dat moment wisten we dit nog niet en reden we door naar het einde van frenchman road, frenchman beach. Een klein strand, maar wat een mooi stukje strand. Mooie afgeschermde baai, schaduw-rijke picknick tafels, bbq's, het enige wat ontbrak waren de campeer plaatsen.

Hoe dan ook, het werd al wat donker en we hadden honger. Er zaten ook nog wat andere mensen, waarvan een paar jongeren wat goede muziek aan hadden en we gingen er gezellig in de buurt zitten. Wijntje erbij en uiteindelijk ook gezellig met de anderen zitten kletsen... Uiteindelijk hebben ze ons uitgenodigt om het volgende weekend met hun 4x4 op pad te gaan, laten ze ons de mooie plekjes zien!

Wij zijn uiteindelijk gewoon hier gaan slapen voor de nacht nadat Sara, Brandon, Allison en Ralph terug gingen naar Albany. We waren toch al van plan een paa rdagen in een Hostel te duiken en hebben maar besloten om dat te verlengen tot een week.

In Nannup zijn we gaan kamperen op een zeer mooi gelegen ranger's camping. deze had als meest unieke eigenschap de aanwezigheid van twee sequoia's. Dait is een amerikaanse boomsoort welke erg groot en oud kan worden. Ik had ze hier niet verwacht en ze zijn dan ook door mensen hierheen gebracht.

Na Nannup zijn we op bomenjacht gegaan. Dit begon met de diamond tree. Dit is een zeer hoge 'tingle' tree. Een soort eucalyptus. Het bijzondere aan deze specifieke boom was zijn/haar hoogte. Vooral omdat de australiers deze hoogte ook gebruiken. Bij een zeer beperkt maar taktisch gelegen aantal bomen is de kruin van de boom vervangen door een utizicht post. Deze is bedoelt als signalering van bosbranden en slechts bereikbaar als je van zins bent om de 'treden' van de boom te beklimmen naar een slordige 50 meter.

De drang om het uitzicht te zien was groot, het zicht werd al minder, de zon zou bijna zetten en we waren de enige twee mensen daar. Met andere woorden, we durften het niet aan. Zo zijn we doorgereden naar de volgende camping.

De volgende dag zijn we weer op pad gegaan en hebben we de gloucester tree gevonden, ook een voormalige brandwacht. Alhoewel met zo'n 60 meter een nog wat grotere boom had ik de illusie dat deze beter te beklimmen was door de aanwezigheid van wat takken zo rond de 15 a 20 meter. Sandra deed een eerste poging maar haakt af op het moment dat ze rond de 15 meter zit en even naar beneden kijkt. Nu moet je beseffen, de 'treden' zijn een groot aantal metalen pennen welke met enige afstand van elkaar in de boom zijn gedreven om zodoende een spiraal-vormige 'trap' naar boven te maken. Eentje waar je dus in theorie zo even tussendoor kunt glippen...

En toch wilde ik het uitzicht zien! De takken moesten het makkelijker maken en ik had net voor San iemand dapper naar boven zien klimmen. Dus, omhoog dan maar. Gewoon nar de sporten voor me kijken en rustig omhoog. Bij het bereiken van de eerste takken zit mijn hart in mijn keel maar houd ik me voor dat het beter wordt. En het wordt beter. Gesterkt door de illusie van veiligheid welke de takken me geven klouter ik door naar de top. Niet geheel zonder angst, maar nog net geen knikkende knieen, kom ik bovenaan, waar de eerder zo dappere jongen angstig midden op de vloer zittend tracht zijn moed bij elkaar te rapen.

Het uitzicht is prachtig, zelfs deze jongen moet dat toegeven. Ik kan, met volle teugen genietend, om mij heen. Ik had mijn kleine camera meegenomen en maak wat foto's, ook voor de gozer op de grond. Nadat hij weer naar beneden is geklommen komt ook Sandra helemaal naar boven en samen genieten we van de adrenaline die we in ons bloed hebben na het overwinnen van onze angsten.

Om dit verhaal niet teveel uit te laten lopen zeg ik even heel kort, naar beneden was veel makkelijker en zodoende heeft Sandra me ook de 75 meter hoge bicentennial tree ingelult. Hier heb ik het echte uitzicht niet gezien, de laatste twee platvormen werden met teveel. Het gebrek aan takken maakte de 60 meter welke we buiten de uitkijk moesten klimmen een stuk enger als de eerdere boom en zodoende deed ik er erg lang over om beneden te komen. Het was het waard!

Weer een dag verder trekken we terug naar de kust en komen we, onder anderen, langs de giant tingle tree. Een massieve boom waarvan de binnenkant is wegegebrand maar de bast in leven is gebleven. Deze is zo groot dat je in de ruimte welke het vuur er heeft gemaakt, een auto kunt parkeren.

het laatste op ons bomen menu is de treetop walk. Een wandeling over een antal platvormen tot op een hoogte van 40 meter. Na onze eerdere ervaringen toch wel iets minder impossant als verwacht...

langzaam maar zeker naderen we op deze manier Albanie waar we 's avonds in Frenchmen bay ons diner opeten met een prachtig uitzicht over Albany, maar daarover later meer!

 

We zijn de afgelopen tijd caves road op en neer gereden. Zoals je uit de naam wel af kunt leiden waren hier veel grotten te zien. Om even eerlijk te blijven echter begon het in het noorden van deze omgeving met Ngilgi cave.

Ngilgi is een van de oude en zeer machtige geesten van de aboriginals van Australie. Deze geest heeft van de grot zijn huis gemaakt nadat hij, op verzoek van de lokale aboriginals een kwade geest had weggejaagd.

Ik kan moeilijk een waarde geven over de echtheid van deze oude legende natuurlijk, maar als deze geest daar woont heeft ie in ieder geval een mooi huis voor zichzelf gevonden...

Voordat we de grot hadden bezocht hebben we op de nabij gelegen camping een stel jonge surfers leren kennen. Zij hebben ons uitgelegt waar we een volgende mooie kampeerplek kunnen vinden. De volgende dag was het plan dan ook om eerst twee mooie duiken te maken bij de HMS Swan en daarna een mooie avond-rit te paard te maken. De duik werd echter ge-canceled.

Om de dag te vullen zijn we rond gaan rijden om zodoende wat meer van de omgeving te zien. Zoe zijn we op allerlei uitkijkpunten terecht gekomen en langs wat attracties gegaan zoals de caves jewels en chocolat factory. Als afsluiting zijn we bij een slijterij langsgeweest waar ze howling wolfs wijn maken en verkopen.

Na wat proeven, korte uitleg, en nog wat meer proeven hebben we wat van ons overgebleven voedsel-geld in wijn geinvesteerd... Zelfs San kon er wat lekkere wijn vinden dus die flessen komen wel op denk ik :).

Enniewee, 's avonds zijn we dus wel gaan paardrijden. Het was een speciale school waar 'natuurlijk' paardrijden werd aangeleerd. De paarden zijn er erg lief en niet helemaal gesloopt door mensen die niets van paardrijden weten. Even kort hoe het werkt, je leert iets meer over het gedrag van paarden en hoe je hierop inspeelt. De paarden krijgen ook geen bit (metalen stang in de mond) en toch luisteren ze naar je ;). Het was een prachtige en erg leuke rit.

Tijdens het rijzen van de bloed maan trokken we verder naar Conto's camping ground. De surfers waren nergens te vinden en zo gingen we op tijd naar bed. De volgende ochtend zagen we Reef en Gard, twee van de surfers arriveren en hebben we de rest van de dag met hun doorgebracht, inclusief een bezoek aan het strand waar ik geprobeert heb om ene paar foto's van hun te maken. Helaas gingen ze na het avond-eten weer terug naar Perth, we hebben er weer een bank bij om op te slapen...

Maar ja, ik begon deze blog met waar de zon niet schijnt... De volgende dag zijn we eindelijk in de grotten beland. Behalve dat het er prachtig was kan ik er niet veel over zeggen, de foto's zullen het verhaal moeten gaan vertellen.

Tussen de middag zijn we nog bij een roofvogel reservaat langs geweest. Heel veel mooie adelaars, uilen en valken gezien. Het hoogte punt was een vrije vlucht show. Tijdens dit geheel vlogen er een aantal wedge-tails rond terwijl er een derde op de hand van de presentator zat. Uiteindelijk mochten we hem 1 voor 1 benaderen om deze prachtige vogel op onze hand te laten zitten. Wow!!

Terwijl ik dit zit te typen, in de auto, zijn we een grot, een nacht en nog een grot verder. We zijn net nog bijna weggeblazen op het meest zuid-westelijke punt van Australie, waar de zuidelijke en indische oceaan elkaar ontmoeten. We laten kaap leeuwin achter ons en trekken oost-waarts. Nannup staat op het menu. Ik schrijf jullie later weer, we zijn er net aangekomen...

We zijn dus doorgereden naar Bunbury. Daar aangekomen kwamen we aan bij een resort dat er geheel te duur en luxe uit ziet voor ons budget. Dus, door naar het Information Centre om eens te informeren waar we nog meer terecht zouden kunnen. Er zijn wel een aantal keuzes maar het meeste ligt hier ver buiten de stad. Behalve eentje dan, en deze blijkt ook nog eens heel betaalbaar.

Het blijkt weer een van die zeer goede keuzes ook. Het is een heel aangename camping en we krijgen een plekje toegewezen met zeer veel schaduw. s'Avonds staat er een stevige wind om de hitte van de dag uit de tent te blazen en overdags hebben we voldoende schaduw. We hebben een zwembad en zeer aardige eigenaars waar we zelfs ons koelblok kunnen laten invriezen voor we weer gaan vertrekken.

Een van de voornaamste redenen om naar Bunburry te komen zijn de dolfijnen. We zijn dan ook meteen de ochtend na aankomst gaan kijken bij het centrum. We hadden mazzel 'Big Nick" kwam langs. Geen haai dus, maar een dolfijn :) We mochten met zijn allen in de rij gaan staan en de dolfijn zwom wat voor ons heen en weer. Dolfijnen komen met enige regelmaat hier in de baai langs om de touristen te bekijken...

Een tweede reden om naar Bunburry te rijden was omdat we Australia day in een wat grotere plaats wilden vieren. Dat hebben we dus in Bunburry gedaan. Het lijkt een beetje op koninginnedag, alleen dan warmer en iets minder druk. Er was wat muziek, een paar stands en een kleine kermis. Waar wij in Nederland nauwelijks aan kunnen tippen was echter het vuurwerk. Dit duurde een slordige 30 minuten en de laatste salvo's waren zo indrukwekkende, het leek wel alsof er een automatisch wapen de pijlen in de lucht stond te schieten.

Ergens in de paar dagen dat we in Bunburry zaten hebben we bij het zwembad nog twee schatten van meisjes leren kennen, Cloe en Shannon. We hebben wat lol met ze gehad in het zwembad en hun moeder was erg blij met ons, zo had ze inene een stuk minder werk aan ze en tegen bedtijd vielen ze lekker snel in slaap :) Ze heeft ons uitgenodigt om bij hun op bezoek te komen tegen de tijd dat we weer in Perth belanden.

Na nog een tweede bezoek aan de dolfijnen zijn we doorgetrokken naar Bussleton. Ook hier hebben we weer een uitstekende camping gevonden. Dit keer met een koelkast en een keuken en een hele boel oudere mensen. Alle mensen waren ook hier weer heel aardig tegen ons en tegen de tijd dat we hier vertrokken hadden we er weer een adres bij. Deze mensen mochten we ook bellen wanneer we problemen krijgen en hulp nodig hebben van iemand hier in het westen van Australie.

De reden dat we in Bussleton gestopt zijn is echter de langste, 1.8km, houten pier van het zuidelijk halfrond. Het was vrij indrukwekkend als ik eerlijk ben. Helaas echter was een groot deel van de pier niet meer van hout maar beton. Dit kwam natuurlijk door het dure onderhoud en daarnaast ook wel een beetje door brandgevaar schijnbaar.

Er overheen wandelen is natuurlijk een ding, er onderdoor duiken is veel mooier! En dat hebben we dan ook maar gedaan. De duik was volledig verzorgt, met een warme drank en zoet broodje na afloop. Ik geef toe, ik heb mooiere plekken gezien in de wereld, maar dit was de eerste keer dat ik gedoken heb met lenzen in en dat extra beetje zicht was zeer de moeite waard.

Dus, ik liet jullie achter met een pebble van een leguaan in een, voor jullie, onbekend park. Dat was natuurlijk wel flauw en ik vermoed dat ik jullie dan ook wel een uitleg schuldig ben. Dus bij deze, het verhaal van onze succes-poging in het verlaten van Perth.

We zijn uiteindelijk maar gewoon vertrokken naar een nabij gelegen national park. In dit geval was daar geen kampeerplek maar wel een parkeerplaats met toiletten. Dit is natuurlijk voldoende en daarom zijn we daar gestopt. We hebben vlak voor het verlaten van Perth nog twee luchtbedden gescoord en deze met wat herpakken van onze spullen achterin geplaatst. Heerlijk, in het bos, buiten Perth lekker slapen :).

De volgende dag hebben we besloten dat we water willen zien, rivier, meer, zee, het maakt niet uit. Het eerstvolgende park op de zuidelijke route is het Lane-Pool reserve. Deze is gelegen in de buurt van Pinjarra aan de Murray River. Bij aankomst zijn we eerst nog even fout gereden maar uiteindelijk vonden we de kampeerplek waar we naar op zoek waren.

Echt toffe kampeer mogelijkheden in dit park. Ze hebben een soort rotonde met daaraan allemaal parkeerhaventje. Bij iedere parkeerhaven ligt een kampeerstek waar je je tent op kan zetten, kan koken in de fire-pit en lekker kan zitten aan je eigen kampeertafel. En zo'n 50 meter verderop stroomt de rivier langs. Op het punt waar wij zitten is ook een diepte aanwezig en we kunnen er dus heerlijk zwemmen.

Maar goed, na alles opgezet te hebben en na het koken komt er dus inene een leguaan langs wandelen. Even checken of alles wel in orde is, en hey, wat doet die tent inene op mijn vaste route?

We hebben hier twee nachten goedkoop gekampeert en zijn daarna vertrokken. We zouden eerst nog even bij Oakley Dam gaan zwemmen maar nadat we dat eindelijk hadden gevonden werd het al snel duidelijk dat we daar niet zouden gaan zwemmen. Het was niet de populaire zwemlokatie welke ons belooft was. Dus, door naar Bunburry, en dat is weer een ander verhaal :)