Sharks!!!
We zijn dus doorgereden naar Bunbury. Daar aangekomen kwamen we aan bij een resort dat er geheel te duur en luxe uit ziet voor ons budget. Dus, door naar het Information Centre om eens te informeren waar we nog meer terecht zouden kunnen. Er zijn wel een aantal keuzes maar het meeste ligt hier ver buiten de stad. Behalve eentje dan, en deze blijkt ook nog eens heel betaalbaar.
Het blijkt weer een van die zeer goede keuzes ook. Het is een heel aangename camping en we krijgen een plekje toegewezen met zeer veel schaduw. s'Avonds staat er een stevige wind om de hitte van de dag uit de tent te blazen en overdags hebben we voldoende schaduw. We hebben een zwembad en zeer aardige eigenaars waar we zelfs ons koelblok kunnen laten invriezen voor we weer gaan vertrekken.
Een van de voornaamste redenen om naar Bunburry te komen zijn de dolfijnen. We zijn dan ook meteen de ochtend na aankomst gaan kijken bij het centrum. We hadden mazzel 'Big Nick" kwam langs. Geen haai dus, maar een dolfijn :) We mochten met zijn allen in de rij gaan staan en de dolfijn zwom wat voor ons heen en weer. Dolfijnen komen met enige regelmaat hier in de baai langs om de touristen te bekijken...
Een tweede reden om naar Bunburry te rijden was omdat we Australia day in een wat grotere plaats wilden vieren. Dat hebben we dus in Bunburry gedaan. Het lijkt een beetje op koninginnedag, alleen dan warmer en iets minder druk. Er was wat muziek, een paar stands en een kleine kermis. Waar wij in Nederland nauwelijks aan kunnen tippen was echter het vuurwerk. Dit duurde een slordige 30 minuten en de laatste salvo's waren zo indrukwekkende, het leek wel alsof er een automatisch wapen de pijlen in de lucht stond te schieten.
Ergens in de paar dagen dat we in Bunburry zaten hebben we bij het zwembad nog twee schatten van meisjes leren kennen, Cloe en Shannon. We hebben wat lol met ze gehad in het zwembad en hun moeder was erg blij met ons, zo had ze inene een stuk minder werk aan ze en tegen bedtijd vielen ze lekker snel in slaap :) Ze heeft ons uitgenodigt om bij hun op bezoek te komen tegen de tijd dat we weer in Perth belanden.
Na nog een tweede bezoek aan de dolfijnen zijn we doorgetrokken naar Bussleton. Ook hier hebben we weer een uitstekende camping gevonden. Dit keer met een koelkast en een keuken en een hele boel oudere mensen. Alle mensen waren ook hier weer heel aardig tegen ons en tegen de tijd dat we hier vertrokken hadden we er weer een adres bij. Deze mensen mochten we ook bellen wanneer we problemen krijgen en hulp nodig hebben van iemand hier in het westen van Australie.
De reden dat we in Bussleton gestopt zijn is echter de langste, 1.8km, houten pier van het zuidelijk halfrond. Het was vrij indrukwekkend als ik eerlijk ben. Helaas echter was een groot deel van de pier niet meer van hout maar beton. Dit kwam natuurlijk door het dure onderhoud en daarnaast ook wel een beetje door brandgevaar schijnbaar.
Er overheen wandelen is natuurlijk een ding, er onderdoor duiken is veel mooier! En dat hebben we dan ook maar gedaan. De duik was volledig verzorgt, met een warme drank en zoet broodje na afloop. Ik geef toe, ik heb mooiere plekken gezien in de wereld, maar dit was de eerste keer dat ik gedoken heb met lenzen in en dat extra beetje zicht was zeer de moeite waard.