Hoge bomen vangen veel wind.

In Nannup zijn we gaan kamperen op een zeer mooi gelegen ranger's camping. deze had als meest unieke eigenschap de aanwezigheid van twee sequoia's. Dait is een amerikaanse boomsoort welke erg groot en oud kan worden. Ik had ze hier niet verwacht en ze zijn dan ook door mensen hierheen gebracht.

Na Nannup zijn we op bomenjacht gegaan. Dit begon met de diamond tree. Dit is een zeer hoge 'tingle' tree. Een soort eucalyptus. Het bijzondere aan deze specifieke boom was zijn/haar hoogte. Vooral omdat de australiers deze hoogte ook gebruiken. Bij een zeer beperkt maar taktisch gelegen aantal bomen is de kruin van de boom vervangen door een utizicht post. Deze is bedoelt als signalering van bosbranden en slechts bereikbaar als je van zins bent om de 'treden' van de boom te beklimmen naar een slordige 50 meter.

De drang om het uitzicht te zien was groot, het zicht werd al minder, de zon zou bijna zetten en we waren de enige twee mensen daar. Met andere woorden, we durften het niet aan. Zo zijn we doorgereden naar de volgende camping.

De volgende dag zijn we weer op pad gegaan en hebben we de gloucester tree gevonden, ook een voormalige brandwacht. Alhoewel met zo'n 60 meter een nog wat grotere boom had ik de illusie dat deze beter te beklimmen was door de aanwezigheid van wat takken zo rond de 15 a 20 meter. Sandra deed een eerste poging maar haakt af op het moment dat ze rond de 15 meter zit en even naar beneden kijkt. Nu moet je beseffen, de 'treden' zijn een groot aantal metalen pennen welke met enige afstand van elkaar in de boom zijn gedreven om zodoende een spiraal-vormige 'trap' naar boven te maken. Eentje waar je dus in theorie zo even tussendoor kunt glippen...

En toch wilde ik het uitzicht zien! De takken moesten het makkelijker maken en ik had net voor San iemand dapper naar boven zien klimmen. Dus, omhoog dan maar. Gewoon nar de sporten voor me kijken en rustig omhoog. Bij het bereiken van de eerste takken zit mijn hart in mijn keel maar houd ik me voor dat het beter wordt. En het wordt beter. Gesterkt door de illusie van veiligheid welke de takken me geven klouter ik door naar de top. Niet geheel zonder angst, maar nog net geen knikkende knieen, kom ik bovenaan, waar de eerder zo dappere jongen angstig midden op de vloer zittend tracht zijn moed bij elkaar te rapen.

Het uitzicht is prachtig, zelfs deze jongen moet dat toegeven. Ik kan, met volle teugen genietend, om mij heen. Ik had mijn kleine camera meegenomen en maak wat foto's, ook voor de gozer op de grond. Nadat hij weer naar beneden is geklommen komt ook Sandra helemaal naar boven en samen genieten we van de adrenaline die we in ons bloed hebben na het overwinnen van onze angsten.

Om dit verhaal niet teveel uit te laten lopen zeg ik even heel kort, naar beneden was veel makkelijker en zodoende heeft Sandra me ook de 75 meter hoge bicentennial tree ingelult. Hier heb ik het echte uitzicht niet gezien, de laatste twee platvormen werden met teveel. Het gebrek aan takken maakte de 60 meter welke we buiten de uitkijk moesten klimmen een stuk enger als de eerdere boom en zodoende deed ik er erg lang over om beneden te komen. Het was het waard!

Weer een dag verder trekken we terug naar de kust en komen we, onder anderen, langs de giant tingle tree. Een massieve boom waarvan de binnenkant is wegegebrand maar de bast in leven is gebleven. Deze is zo groot dat je in de ruimte welke het vuur er heeft gemaakt, een auto kunt parkeren.

het laatste op ons bomen menu is de treetop walk. Een wandeling over een antal platvormen tot op een hoogte van 40 meter. Na onze eerdere ervaringen toch wel iets minder impossant als verwacht...

langzaam maar zeker naderen we op deze manier Albanie waar we 's avonds in Frenchmen bay ons diner opeten met een prachtig uitzicht over Albany, maar daarover later meer!