We zijn na al het wandelen nog even tussendoor ergens gaan wandelen. Maar dat is niet direct waar ik mijn blog-post over wilde gaan schrijven. We zijn namelijk de bergen (weer) overgestoken en terug gegaan naar Barrytown. We waren daar al eerder alleen was er toen een lange (twee dagen) wachttijd voordat we konden gaan doen wat we daar wilde gaan doen, een eigen mes maken!!!

We hebben ook nog recent bij een geëmigreerde Nederlandse messen-smid een paar prachtige Damascus messen gezien en met deze inspiratie in ons achterhoofd zijn we naar Steven Martin geweest om ons eigen mes te smeden van een stuk 'roestig' metaal.

Het begint al vroeg in de ochtend, rond een uurtje of kwart over negen zitten we in de auto om naar de messen-smid te rijden en een kwartiertje later gaat de les beginnen. Er zijn nog 6 andere mensen aanwezig, een zwitser, een nederlandse en een amerikaans gezin met twee kinderen. Na een korte uitleg over veiligheid aan de eerste vier aan het smeden.

Het is in principe een heel simpel proces, je steekt een stuk staal in een snikheet vuur en wacht tot het een oranje gloed heeft, vervolgens trek je het uit het vuur en gaat er met een hamer proberen de vorm in te meppen welke je mes uiteindelijk zou moeten gaan krijgen. Dat is is dan de theorie, in praktijk is het nog best lastig om de juiste vorm te krijgen en je kan ook niet te vaak je staal in het vuur steken want je bent ondertussen ook staal aan het verbranden en gaat lelijke putten in je mes krijgen als je dat te lang door laat gaan.

Nadat je genoeg hebt lopen hameren steek je het metaal nog een laatste keer in het vuur, lekker ver erin zodat het hele metaal oranje gaat gloeien en vervolgens steek je het in een emmer met koud water, hiermee temper je het metaal en wordt het, als je het goed doet, erg hard en zal het wanneer je het mes geslepen hebt ook goed scherp blijven.

Nu moet ik heel eerlijk zijn, het is een stuk metaal met ongeveer de vorm van een mes, maar het einde is nog lang niet in het zicht, de volgende stap is schuren, met de machines. We gaan eerst aan de slag met het midden-stuk. Hier komt een stuk messing te zitten en we moeten het metaal in de omgeving ervan mooi glanzend maken. We doen het schuren in drie stappen, eerst een grove korrel en dan steeds fijner, totdat er een zekere glans op het metaal is gekomen.

Hierna gaan we aan de slag met wat lijm en twee stukjes messing. We lijmen de stukjes messing op het mes vast en boren er twee gaatjes doorheen. Vervolgens spuiten we er wat lijm in en steken we er twee stokjes messing doorheen. Nadat we dit gedaan hebben slaan we de stokjes messing met een hamer plat in de gaatjes. Als gevolg hiervan zetten de stokjes zich uit en komt alles goed strak vast te zitten.

Nu is het handvat aan de beurt. We omlijnen de vorm van het metalen handvat op een mooi stukje Rimu hout en zagen er twee stukjes handvat uit. Deze hebben, als je het een beetje netjes hebt gedaan, de correcte lijn van het metaal en we schuren de binnenkant van het hout glad. Vervolgens doen we er wat lijm op en laten het 5 minuutjes drogen. Een van de houten delen lijmen we vast op het metaal en we boren er gaatjes in. Vervolgens lijmen we het andere deel en we boren de gaatjes helemaal door. Ook hier steken we met wat lijm wat stokjes messing in, maar deze keer buigen we de uit-eindes om. Het mes begint inmiddels al een stuk meer op een mes te lijken maar het is duidelijk dat er nog heel wat moet gebeuren voordat we ermee klaar zijn!

De volgende stap is weer schuren. In dit geval schuren we de ronding van het handvat zodat het hout aansluit op het messing en we een wat aangename vorm in het hout krijgen, we willen tenslotte het me wel kunnen gebruiken. Hierna smeren we een epoxy hars over / in alle naden zodat deze wanneer het mes klaar is geen voedsel-resten gaan vasthouden.

Op dit moment gaat Steven wat meer werk voor ons doen. De messen zijn erg hard geworden en om wat tijd te sparen gaat hij voor ons het lemmet voorbewerken en het handvat wat verder afwerken. Hij waarschuwt ons dat wanneer we terug komen het mes dan wel nog meer op een mes lijkt, we zijn dan ongeveer halverwege! We hebben even lunch, we gaan slingeren op een hele gave slinger, welke door de andere mensen aangeslingerd wordt en als we na een uurtje weer terugkomen zien onze messen er inderdaad weer een stuk cooler uit.

De rest van het werk dat ons nog rest is simpel uit te leggen. We gaan weer aan het schuren. Eerst weer met de machines. We kunnen nog wat kleine aanpassingen uitvoeren en zo maak ik zelf de bovenkant van mijn mespunt scherp tijdens dit proces. We schuren weer in drie fases op de machines en hierna plakken we het hout van het mes af.

Nu gaan we polijsten. Ook dit gaat in ongeveer drie stappen. We krijgen allemaal een stuk rubber en een stuk fijne schuurpapier. We doen het papier om het rubber, dopen het in het water en gaan polijsten. Na ongeveer tien minuten krijgen we een nieuw en wat fijner stukje papier en doen het nog eens 5 minuten. Daarna nog eens met wat droog en nog fijner papier en tot slot met polijst en een doekje erover heen.

Na dit alles hebben we glanzende messen. Het enige dat er nog te doen viel was het slijpen van de messen. Nu kun je dit allemaal met de hand doen, maar dat duurt lang en zo goed zijn we nou eenmaal niet. Steven heeft dus nog eenmaal de messen in zijn capabele handen genomen en is aan het slijpen gegaan. Na dit alles was het tijd voor “Champagne”. Geen echte champagne, maar lang niet slecht. Blijkt dat Steven goedkope wijn koopt en deze vervolgens met een handig apparaat van koolzuur voorziet.

Terwijl we van onze 'champagne' zitten te genieten babbelen we nog over van alles en nog wat, onder anderen komt het internet-gebruik nog even op. Zo kwamen we erachter dat Steven ook een website heeft maar dat hij graag had gewild dat ze, na de dag gesmeed te hebben, de groepsfoto en messen online konden zetten. Ik heb uiteindelijk samen met de Amerikaanse vader en moeder voor hun even snel een wordpress account aangemaakt en een klein beetje ge-restyled. Het resultaat is dat ze met een simpele blog-tool nu hun foto's snel online kunnen zetten! Alles dat nog rest is dat hun web-mannetje nog even de gallery-link van de homepage aanpast en doorverwijst naar de wordpress pagina :)

Het was, zoals je wel kunt lezen, een lange maar ook erg leuke dag!

Ha, dit keer heb ik alweer snel iets groots gedaan... We zijn, nadat de Milford Track zo goed was bevallen nog een keer aan het trampen gegaan. Eerlijk is eerlijk, Sandra heeft wel een beetje lopen pushen want ik was er zelf nog niet zo heel zeker van dat ik zo snel nog eens een paar dagen in de bush wilde gaan rondlopen.

Hoe dan ook, we zijn dus weer aan het trampen gegaan en dit keer op de Humpridge track. De Humpridge is een privé wandeling, in dit geval onder beheer van een Trust. Als gevolg is de overnachting hier een klein beetje duurder, maar daar krijg je dan porridge als ontbijt voor :) Oh, en potten, pannen, borden en bestek zijn ook al aanwezig en hoef je dus niet zelf mee te slepen!

Zo stonden we op een gegeven moment dus bij het kantoor van de track om onze 'intentions' op te halen. Een simpel kaartje met daarop de datum waarop we in welke hut zouden zijn. We werden geacht om uiterlijk toch wel rond 9:00 uur 's ochtends te starten met de track. Prima, terug richting de gratis camping waar we zouden verblijven, onderweg nog even bij een strand gestopt om wat 'edelstenen' te zoeken. Daar aangekomen de tent opgezet, eten gekookt en gegeten, wat afleveringen gekeken op de laptop en vervolgens voor geen meter geslapen omdat de tent bijna omver werd geblazen, wat een begin voor de track!

In ieder geval was ik meer dan op tijd wakker, dat dat was omdat ik niet meer kon slapen is misschien een minder fijne bijzaak. Sandra werd ook zo'n beetje wakker nadat ik nog een poging had gedaan om de tent beter aan de auto vast te knopen en we zijn ons bed maar uitgegaan om in de storm onze tent af te breken. Oh, had ik al gemeld dat het nog donker was?

We waren uiteraard nog redelijk op tijd op pad richting de track en zijn, na het vinden van een publiek toilet, onze rugzakken gaan inpakken. Na het plastic zakken geworstel op de Milford Track hadden we inmiddels een aantal goede waterdichte liners gekocht voor onze rugzakken en deze hadden we al snel gevuld met de kleding en voedsel die we nodig hadden (nou ja, iets meer als strikt nodig) om de track te volbrengen. Hierna zijn we nog even een 'uitgebreid' ontbijt gaan halen bij een café alvorens ons naar de start van de track te begeven.

Uiteindelijk zijn we om 09:45 uur begonnen aan de track, waarvan de eerste dag volgen D.O.C. 8-9 zou gaan duren en volgens de Humpridge Track mensen 8 uur. We zagen een beetje op tegen de eerste dag, vooral omdat we er onderweg naar de start achter kwamen dat we 6 kilometer meer moesten lopen dan we eerst dachten en dus ook 2 uur meer dan de folder aangaf, wat neer kwam op 8 uur, of 19km, met een totale klim van 900m. Het was uiteraard vooral de klim waar we tegen op zagen en de regen, die natuurlijk begon op het moment dat we de auto parkeerden.

Ach, niets aan te doen, rugzakken op en wandelen met die hap. De eerste dag was uiteindelijk redelijk nat, niet zo erg als de Milford en, zoals we bang waren, erg steil omhoog. De dag was wel erg mooi, ondanks de regen. Het bos waar we doorheen liepen was erg vergelijkbaar met een Europees bos maar toch weer subtiel anders. Langzaam maar zeker, terwijl we hoger en hoger kwamen, veranderde het bos ook mee.

Onderweg hoorden we ook regelmatig wat vogels en hebben we nog een paar keer stilgestaan om te genieten van het geluid van de natuur. Zo ver verwijdert van beschaving en zonder een toerisme dat helikopters en vliegtuigjes op het park af stuurt voor een prachtig uitzicht krijg je pas echt het gevoel dat je in de wildernis rondstapt. Vreemd genoeg deden de hier en daar geplaatste boardwalks daar niets aan af.

De eerste paar uur van de wandeling ging gepaard met wat kleine stijgingen en dalingen maar we waren onderweg al gewaarschuwd dat daar een eind aan gingen komen en dat het laatste stuk van de wandeling een lange steile en zware klim zou worden. En een zware klim werd het zeker. Eenmaal boven aangekomen werden we beloond met een paar prachtige uitzichten op de baai en de Humpridge zelf, de bewolking was net hoog genoeg om er onder- en tussendoor wat te kunnen zien. We konden nu ook de hut zien waar we zouden overnachten en wisten dat het nog ongeveer een uur wandelen zou zijn om daar aan te komen.

Ondanks de omstandigheden en de steile klim waren we uiteindelijk toch bijna een uur sneller bij de hut dan de geschatte tijd. Daar aangekomen was de wind bijna sterk genoeg om ons van het pad af te blazen en was de kou genoeg om ons snel naar binnen te jagen. Daar hebben we de avond bij de haard doorgebracht, behalve om even onze kleding in de droogkamer te hangen, eten te koken en onze droge kleding weer uit de droogkamer te halen. Ik was doodop en Sandra heeft met om 09:30 naar bed geschopt, toevalligerwijs was er ook wat weinig stroom beschikbaar en ging rond die tijd de verlichting ook uit, dus het was duidelijk tijd om het bed in te kruipen. Oh en zo rond de tijd dat we onze kleding in de droogkamer gingen ophangen hebben we ook nog even wat sneeuw zien vallen...

We hebben die nacht allebei als een blok geslapen en zijn vlak voor zonsopgang ons bed uit gekropen. De porridge was al bijna klaar toen ik de common room in kwam wandelen en de zon kleurde de prachtige wolk bevlekte hemel in geel tot rode tinten. Terwijl ik de camera ophaalde, foto's maakte en van de prachtige zonsopgang stond te genieten hadden de rest van de gasten alle porridge opgemaakt dus moest de hut-manager meer maken. Dit was wel een beetje zijn eigen schuld, hij had gewoon niet goed ingeschat hoeveel er gegeten zou worden die ochtend...

Omdat we deze ochtend redelijk goed weer hadden zijn we de dag begonnen met een korte wandeling op de 'Hump' met de daarbij behorende uitzichten. We konden de baai nu kraakhelder zien, maar vooral hadden we een prachtig overzicht over de Fiordlands, het World Heritage beschermde park waarin we ons bevonden. Woorden kunnen moeilijk beschrijven hoe mooi het was dus ik hoop dat de foto's dat een beetje kunnen overbruggen. We hebben rustig de tijd genomen om al dit moois op ons in te laten werken voordat we weer op pad zijn gegaan naar de volgende hut.

Om 09:30 zijn we aan de afdaling gestart. Voortdurend hadden we een prachtig uitzicht om ons heen terwijl we gestaag over de kam van een bergrug naar beneden aan het wandelen waren. We liepen dan wel eens waar door bossen heen maar hier waren vaak genoeg openingen in om om ons heen te kunnen kijken. De wandeling was helaas niet alleen maar rustig naar beneden, af en toe was het ook nog omhoog om over wat heuvels heen te komen. Al met al hebben waarschijnlijk wel zo'n 1500m afgedaald!

Onderweg naar beneden kwamen we nog het enige andere stel tegen dat dezelfde kant op aan het wandelen was als ons. Zij waren wat ouder en vooral de constante daling was erg zwaar voor hun knieën. Hoe dan ook, de eerste keer kwamen we ze tegen waar wij een lunch-stop gingen houden, de porridge was al snel opgebrand, en zo gaven we ze nog weer een extra half uurtje voorsprong. Toch kwamen we ze al weer snel tegen en zijn we ze gepasseerd. Later kwamen we nog 3 Israëliërs tegen die de andere kant op aan het wandelen waren, verder was er niemand te bekennen.

Na de prachtige bossen kwamen we nu op een stuk waar men vroeger houd aan het kappen was en daarom lag er ooit een trambaan in dit gebied. De viaducten onderweg waren vrij bijzonder en deze werden nu gerestaureerd en bijgehouden om een uniek stuk geschiedenis in stand te houden. De viaducten waren vrij imposant en een ervan is schijnbaar de hoogste nog staande houten viaduct in de wereld, met zo'n 125m lengte en 30m hoogte zeker geen misselijk staaltje werk. Van de tramrails was weinig meer over, alleen de balken lagen er nog en ook deze waren niet overal meer te bekennen. Hoe dan ook, het was makkelijk snelheid maken op deze vlakke grond en we wisten weer zeer op tijd op bestemming aan te komen.

Daar aangekomen werden we welkom geheten door een ontzettend vriendelijke hut-manager, Craig, en hebben we snel onze packs in de kamer achter gelaten. Vervolgens hebben we wat soep met brood gegeten, nog wat met Craig gekletst en zijn we nog weer even kort op pad gegaan.

Een van de unieke ervaringen die je op deze track kon ervaren was het zien van de zeer zeldzame 'Hector Dolphins'. Deze dolfijnen zijn vrij klein en erg speels en de baai waas we ons bevonden is hun thuis. Na een korte wandeling van nog geen tien minuten bevonden we ons al op het strand en na wat rondkijken hadden we zelf mazzel, er waren dolfijnen in de baai! We hebben zeker een kwartier, misschien wel langer genoten van de dolfijnen en we schatten dat er wel zeker 10 in de baai waren. Een aantal van hun hebben nog een paar prachtige sprongen uit het water gemaakt en we hebben een paar video-opnames weten te maken hiervan!

Nadat we terug waren gegaan, eten hebben gemaakt en gegeten zijn we ook nog eens naar het strand terug gegaan met de hoop nog meer dolfijnen te zien, of misschien een zeldzame 'yellow crested penguin'. De pinguïn hebben we niet gezien maar we hebben nog wel een paar dolfijnen zien springen voordat het donker begon te worden. We zijn dus maar weer terug gegaan naar de hut, hebben daar nog wat meer met Craig gekletst en zijn op tijd naar bed gegaan, na nog even kort wat te lezen.

De volgende ochtend waren we blij verrast dat Craig een appel door de porridge had gesneden en banaan-chips erbij had staan om zelf wat toe te voegen. We hadden zelf al verse banaan bij ons om er doorheen te snijden dus de chips hebben we laten staan, het geheel maakte een heerlijk ontbijt en gaf ons een goede start van de dag. Na onze tas ingepakt te hebben zeiden we de Craig gedag en toverde hij nog twee lunch-bars te voorschijn. We hebben nog even zijn email-adres gevraagd en zijn weer op pad gegaan.

Deze dag begon ongeveer hetzelfde als de eerste dag, inclusief de regen. We gingen wat op, we gingen wat neer, we staken een riviertje over en zo sukkelde de ochtend voort. Het bos bleef gewoon een stuk interessanter als op de Milford track en de regen werd gestaag minder totdat het langzaam over liep in zonneschijn en we uitkwamen op het strand.

De zon maakte op zijn eigen manier de wandeling mooier, door simpel alle kleuren wat warmer te kleuren en zo wandelden we weer wat vrolijker verder. Onderweg haalden we het andere stel in en kwamen we een schoolklas tegen die onderweg waren naar de hut welke wij net achter ons hadden gelaten. We liepen stukken op het strand en weer door het bos en dit gaf een schitterende afwisseling waardoor de tijd voorbij vloog.

Uiteindelijk kwamen we weer bij de officiële start van de track waarvandaan we nog 6km terug moesten lopen naar de auto. Inmiddels hadden we er al zo'n slordige 45km op zitten, waarbij ook nog eens de klim en afdaling en we waren beiden al behoorlijk op. We hebben onze lunch gegeten en zijn de laatste twee uurtjes gestart met een ietwat minder solide pas als de twee voorgaande dagen.

Nadat we een deel van de wandeling over het strand waren gewandeld, in plaats van de 4 wheel track waar we officieel overheen zouden wandelen, zijn we met wat gekreun en halfhartig gemopper uiteindelijk toch nog bij de auto terug gekomen! Hier hebben we een blikje cola achterover geslagen, een lunch-bar weggewerkt en een koekje gegeten voordat we eindelijk de auto richting beschaving reden.

Met veel voldoening kan ik zeggen dat ik de Humpridge uiteindelijk mooier vond als de Milford, ook zwaarder en ook vooral een stuk minder overbevolkt ;)

Niet omdat we nu inene hadden besloten dat 120km nou echt te ver was om te rijden, maar we hebben toch uiteindelijk een slordige 70km af weten te snijden door simpelweg te gaan wandelen. Nou moet ik eerlijk zijn, dat was een toevallige bijkomstigheid. In alle werkelijkheid zijn we gaan wandelen omdat de Milford Track een van de meest bekende wandelingen in de wereld schijnt te zijn. Daarbij mag het dan ook nog eens om een van de mooiste in de wereld zijn, is dat even mazzel ;)

Hoe dan ook, we zijn met grote verwachtingen aan de voorbereidingen begonnen en al weken voor we eindelijk zouden gaan 'trampen' (zoals het wandelen hier in Nieuw Zeeland wordt bestempeld) zijn we vragen gaan stellen en idee-en gaan vormen. Natuurlijk was het nogal schokkend om te horen dat we niet eens een slaapmat mee hoeven te nemen op een 'Great Walk', maar over dat soort details later meer.

Uiteindelijk was de dag aangekomen en hadden we mijn grote rugzak gevuld met twee slaapzakken, mijn kleding en brood. Sandra had haar kleding en ons voedsel in haar 'kleine' rugzak. Zo stonden we met een ongeveer gelijk gewicht op onze rug na een korte rit bij de boot om het meer over te steken naar de start van de Milford Track. Gelukkig zat alles in plastic zakken, het weer ziet er niet heel erg belovend uit...

De overtocht is niet heel erg uitdagend of boeiend te noemen, wat gezegd mag worden is dat de regen niet aan het afnemen is. Gelukkig is de eerste dag erg kort, nadat we aan wal komen om onze eerste wandeling van geschat 2 uur te doen lopen we al snel John, een engelsman van wat meer gevorderde jaren, op de hielen en deze was blijkbaar erg blij met ons wandel-tempo en al kletsend lieten we de luttele mijlen achter ons.

De rivieren stonden vol maar gelukkig nog niet zo erg dat we onze voeten nat hoefden te maken. En vlak voordat we uiteindelijk bij de hut aan zouden komen besloten Sandra en ik om een korte 'side-trip' te nemen naar de 'Wetlands', alsof het nog niet nat genoeg was. John had er geen zin in en liep door naar de hut maar wij kregen een prachtige indruk van de pracht van de natuur waarin we ons bevonden. Het einde van een boardwalk kwam uit op een prachtige open ruimte in het bos met een uitzicht op de vallei om ons heen. Op afstand hoorden we een waterval razen met een geweld aangezweld door een overvloed aan regenwater en het deed me klein voelen. Wat een prachtige plek om de wandeling te eindigen. Helaas moesten we verder, gelukkig niet meer als een minuut of tien.

Ondanks de regen hadden we origineel nog in gedachten gehad om misschien nog even gebruik te maken van de 'swimming hole' bij de hut. Met de huidige regenval was dat echter niet heel verstandig, nog voor we bij de hut aan zouden komen kwamen we langs deze 'swimming hole'. De stand van de rivier was zodanig dat de stroming ons waarschijnlijk in een minuut of 5 weer bij het begin van de track zou doen belanden, dan maar even niet zwemmen...

De hut blijkt echt een mooi gebouw te zijn, of eigenlijk, drie. Er zijn twee grote bunks en een algemene ruimte met keuken, tafels, stoelen en al een paar mensen die de wetlands hadden overgeslagen en zodoende voor ons zijn aangekomen. John bied ons voor 5 dollar een hete mok thee aan en in ruil verkopen we hem voor 5 dollar een koekje en zo beginnen we onze eerste middag in een D.O.C.-hut.

Door de dag/avond heen speel ik wat kaart-spelletjes en Sandra pakt een puzzel op. De regen neemt eerder toe als af en onze ranger, Peter Jackson (geen familie van), laat ons weten dat het waarschijnlijk de volgende dag vrolijk door regent. Sterker nog, we moeten even het weerbericht de volgende ochtend afwachten. Dat blijkt zelfs zo belangrijk te zijn dat we de volgende ochtend een bord vinden bij de keuken waarop we verzocht worden om de hut niet te verlaten. Om deze gedachten kracht bij te zetten meld iemand ons dat de Swimming hole zo ver onder water staat dat zelf een deel van het bord aan het verdwijnen is....

Na een uur of twee krijgen we groen licht en is iedereen er in korte tijd vandoor. John wandelt weer met ons mee en we zijn erg blij met zijn gezelschap. Doordat hij een Scouting-leider in Schotland is is hij gewend om te wandelen en te kletsen. Door de regen heen wandelend zien we veel watervallen, stappen we met regelmaat om plassen water heen maar vreemd genoeg doet het ons gemoed niet drukken. Sterker nog, we hebben er veel plezier in, zelfs op het moment dat onze schoenen door beginnen te drenzen blijven we goed gestemd.

In deze gedachten komen we na een uur of twee Ido tegen, een Nederlander die in zijn uppie rond aan het reizen is. Hij wandelt met ons mee net op het moment dat we onze eerste uitdaging van de dag tegenkomen. De rivier is zo ver buiten zijn voegen dat we tot op onze knieën door het water heen waden. Op een gegeven moment komen we bij een van de doorwaad plaatsen zelfs paaltjes tegen om aan te geven waar het pad zich bevind, ik denk niet dat mensen die deze route in de zon wandelen snappen waarom die paaltjes daar staan... We komen zelfs nog een keer een bruggetje tegen welke een halve meter onder water staat, dat is nog eens apart.

Kletsend en wandelend komen we na vijf en een half uur bij de hut aan en brengen we de avond door aan de rand van de pas die ons naar Milford zal leiden. De regen neemt 's avonds af tot we op een gegeven moment zelfs nog wat blauwe lucht zien en een blik op de bergtoppen om ons heen. Het is weer een adembenemend gezicht en dit keer ook erg hoopvol. Alle schoenen eindigen bij de open haard en de ranger van deze hut is erg beknopt, het wordt een relatief zware dag morgen :)

De derde dag staan we vroeg op omdat Sandra en ik in de verwachting leven dat we erg lang zullen doen over de klim omhoog, zo'n 500 meter op gevolgt door een slordige kilometer naar beneden. Het weer is niet zo miserabel als de tweede dag maar de regen is nog niet weg en de lucht is verre van blauw. Toch gaan we met goede hoop op pad, mede omdat de tweede dag nog zo leuk is gebleken.

De klim omhoog gaat ons allebei goed af. Sandra is blijkbaar een stuk fitter als ze had gehoopt en mijn stokken, aangeschaft om mijn knieën nog wat meer jaren dienst te laten doen, helpen mij om de rit omhoog te redden zonder heel veel tussenstops. Het is koud op de pas en de wind raast ons om de oren, de wolken trekken af en toe weg en tonen ons de vallei achter en in het degene in het verschiet. Het uitzicht is prachtig en we wandelen door naar de schuilplaats boven op de pas. Het is binnen niet veel warmer, maar in ieder geval wel uit de wind en dit maakt een enorm verschil. Toch haasten we ons een beetje, we stoppen maar voor een korte snack voordat we weer verder op pad gaan en onze voeten ons verder leiden naar de volgende hut.

Voordat we bij de laatste hut aankomen slaan we nog een keer van het pad af om een waterval te bezoeken. Dat is misschien een vreemd besluit nadat we er al een slordige vijfhonderd hebben gezien maar deze is met zo'n 580 meter toch nog wel even bijzonder om te zien. Mijn linker-knie staat op het punt om de moed op te geven maar ik hoop dat de kop thee die we hebben gedronken, complimenten van de 'guided walks', mij nog even op de voet houden. De waterval is uiteraard indrukwekkend, met de huidige regen erbij is hij zelf ontzagwekkend. Gezien de snelheid waarmee we nat worden in aanwezigheid van de waterval besluiten we ook hier niet te lang door te brengen en gaan we weer op zoek naar de warmte van de derde, en laatste hut.

Een uur lopen later komen we bij de hut aan, ook deze is weer zeer uitgebreid en heeft gelukkig weer voldoende hout voor de haart en lopend water in de toiletten. Ja, de luxe is bijna te gek voor woorden... Ik breng de avond wat kletsend door en na wat aandringen geven Sandra en ik een zeer korte dans-demonstratie aan doctor John, dit is een andere John als onze schotse scout.

Sandra geeft hem later nog wat dansles terwijl een knappe Israëlische meid mij te huwelijk vraagt omdat ik kan dansen :) Nadat ze mij een kop warme chocolade-melk aanbied ga ik op een knie en bied haar mijn hand, uiteindelijk houden we het bij een pot 'Texas Hold em' poker met schuimpjes als chips.

De vierde en laatste dag bied ons uiteindelijk nog een nieuwe en prachtig blik op de Milford Track in de vorm van een strak blauwe lucht, warme zon en de machtige bergtoppen om ons heen. Het water is nog lang niet verdwenen en nog steeds zijn er overal watervallen te zien.

John zingt nog wat liedjes voor ons en Sandra neemt er zelfs eentje op voor ons, de happy song. Er zijn ook nog weer een paar grappige uitstapjes te doen deze dag. Zo komen we bijvoorbeeld nog eens langs een paar watervallen, zoals je wel begrijpt, dat was voor ons niet echt uitzonderlijk meer te noemen. Wat wel heel bijzonder bleek was een rots genaamd 'Bell Rock'. Deze rots werd ooit door de waterval langzaam uitgeholt, maar na een verschuiving of beving is deze omgekanteld en met wat mazzel op een paar rotsen terecht gekomen. Als gevolg kun je er nu dus onder kruipen en lekker even droog staan :)

Verder zijn er gewoon veel prachtige uitzichten te zien en de dag gaat sneller voorbij als de derde dag, ondanks dat we verder te lopen hebben. Mijn voeten beginnen inmiddels de tol te laten voelen. Toch zijn we nog ruim op tijd voor de boot van 14:00 en zo laten we uiteindelijk, per boot, de Milford Track achter ons. Het was een prachtige wandeling en ik had me nooit voor kunnen stellen hoeveel lol we erin zouden hebben om door de regen te wandelen.

Ruim een dag later hebben nog een laatste bezoek gebracht aan de Milford Sound om te gaan duiken. Hier leerden we, onder anderen, dat het eigenlijk geen sound is (door een gletsjer gevormd) maar een fjord (door een rivier gevormd). Naast wat interessante wistjedatjes hebben we gewoon weer ontzettend genoten van het duiken en prachtige dingen gezien, zoals black coral, dat eigenlijk wit is en een aantal aparte zeesterren

Rest me nog een laatste boodschap, door de omgeving waarin we ons bevonden de afgelopen tijd heb ik helaas niet kunnen internetten en mijn telefoon was ook van geen enkel nut. Door deze omstandigheden heb ik helaas mijn zus nog niet eens kunnen feliciteren en ze was dus gisteren jarig!!! Sorry Resi, bij deze, alsnog, van harte gefeliciteerd!!! (P.S. Het is niet dat ik helemaal niet aan je hebt gedacht, maar daar ga je nog wel achterkomen :))

Sorry, mijn website is al weer een tijdje terug maar ik had nog geen kans om daar ook eindelijk weer eens gebruik van te maken, ik ga dat proberen een beetje goed te maken, echt waar!!!

Sorry, my website has been back online for a while now, but I haven't yet had the chance to do something with that. I'm about to attempt to rectify that, really, believe me!!!