Taking a shortcut
Niet omdat we nu inene hadden besloten dat 120km nou echt te ver was om te rijden, maar we hebben toch uiteindelijk een slordige 70km af weten te snijden door simpelweg te gaan wandelen. Nou moet ik eerlijk zijn, dat was een toevallige bijkomstigheid. In alle werkelijkheid zijn we gaan wandelen omdat de Milford Track een van de meest bekende wandelingen in de wereld schijnt te zijn. Daarbij mag het dan ook nog eens om een van de mooiste in de wereld zijn, is dat even mazzel ;)
Hoe dan ook, we zijn met grote verwachtingen aan de voorbereidingen begonnen en al weken voor we eindelijk zouden gaan 'trampen' (zoals het wandelen hier in Nieuw Zeeland wordt bestempeld) zijn we vragen gaan stellen en idee-en gaan vormen. Natuurlijk was het nogal schokkend om te horen dat we niet eens een slaapmat mee hoeven te nemen op een 'Great Walk', maar over dat soort details later meer.
Uiteindelijk was de dag aangekomen en hadden we mijn grote rugzak gevuld met twee slaapzakken, mijn kleding en brood. Sandra had haar kleding en ons voedsel in haar 'kleine' rugzak. Zo stonden we met een ongeveer gelijk gewicht op onze rug na een korte rit bij de boot om het meer over te steken naar de start van de Milford Track. Gelukkig zat alles in plastic zakken, het weer ziet er niet heel erg belovend uit...
De overtocht is niet heel erg uitdagend of boeiend te noemen, wat gezegd mag worden is dat de regen niet aan het afnemen is. Gelukkig is de eerste dag erg kort, nadat we aan wal komen om onze eerste wandeling van geschat 2 uur te doen lopen we al snel John, een engelsman van wat meer gevorderde jaren, op de hielen en deze was blijkbaar erg blij met ons wandel-tempo en al kletsend lieten we de luttele mijlen achter ons.
De rivieren stonden vol maar gelukkig nog niet zo erg dat we onze voeten nat hoefden te maken. En vlak voordat we uiteindelijk bij de hut aan zouden komen besloten Sandra en ik om een korte 'side-trip' te nemen naar de 'Wetlands', alsof het nog niet nat genoeg was. John had er geen zin in en liep door naar de hut maar wij kregen een prachtige indruk van de pracht van de natuur waarin we ons bevonden. Het einde van een boardwalk kwam uit op een prachtige open ruimte in het bos met een uitzicht op de vallei om ons heen. Op afstand hoorden we een waterval razen met een geweld aangezweld door een overvloed aan regenwater en het deed me klein voelen. Wat een prachtige plek om de wandeling te eindigen. Helaas moesten we verder, gelukkig niet meer als een minuut of tien.
Ondanks de regen hadden we origineel nog in gedachten gehad om misschien nog even gebruik te maken van de 'swimming hole' bij de hut. Met de huidige regenval was dat echter niet heel verstandig, nog voor we bij de hut aan zouden komen kwamen we langs deze 'swimming hole'. De stand van de rivier was zodanig dat de stroming ons waarschijnlijk in een minuut of 5 weer bij het begin van de track zou doen belanden, dan maar even niet zwemmen...
De hut blijkt echt een mooi gebouw te zijn, of eigenlijk, drie. Er zijn twee grote bunks en een algemene ruimte met keuken, tafels, stoelen en al een paar mensen die de wetlands hadden overgeslagen en zodoende voor ons zijn aangekomen. John bied ons voor 5 dollar een hete mok thee aan en in ruil verkopen we hem voor 5 dollar een koekje en zo beginnen we onze eerste middag in een D.O.C.-hut.
Door de dag/avond heen speel ik wat kaart-spelletjes en Sandra pakt een puzzel op. De regen neemt eerder toe als af en onze ranger, Peter Jackson (geen familie van), laat ons weten dat het waarschijnlijk de volgende dag vrolijk door regent. Sterker nog, we moeten even het weerbericht de volgende ochtend afwachten. Dat blijkt zelfs zo belangrijk te zijn dat we de volgende ochtend een bord vinden bij de keuken waarop we verzocht worden om de hut niet te verlaten. Om deze gedachten kracht bij te zetten meld iemand ons dat de Swimming hole zo ver onder water staat dat zelf een deel van het bord aan het verdwijnen is....
Na een uur of twee krijgen we groen licht en is iedereen er in korte tijd vandoor. John wandelt weer met ons mee en we zijn erg blij met zijn gezelschap. Doordat hij een Scouting-leider in Schotland is is hij gewend om te wandelen en te kletsen. Door de regen heen wandelend zien we veel watervallen, stappen we met regelmaat om plassen water heen maar vreemd genoeg doet het ons gemoed niet drukken. Sterker nog, we hebben er veel plezier in, zelfs op het moment dat onze schoenen door beginnen te drenzen blijven we goed gestemd.
In deze gedachten komen we na een uur of twee Ido tegen, een Nederlander die in zijn uppie rond aan het reizen is. Hij wandelt met ons mee net op het moment dat we onze eerste uitdaging van de dag tegenkomen. De rivier is zo ver buiten zijn voegen dat we tot op onze knieën door het water heen waden. Op een gegeven moment komen we bij een van de doorwaad plaatsen zelfs paaltjes tegen om aan te geven waar het pad zich bevind, ik denk niet dat mensen die deze route in de zon wandelen snappen waarom die paaltjes daar staan... We komen zelfs nog een keer een bruggetje tegen welke een halve meter onder water staat, dat is nog eens apart.
Kletsend en wandelend komen we na vijf en een half uur bij de hut aan en brengen we de avond door aan de rand van de pas die ons naar Milford zal leiden. De regen neemt 's avonds af tot we op een gegeven moment zelfs nog wat blauwe lucht zien en een blik op de bergtoppen om ons heen. Het is weer een adembenemend gezicht en dit keer ook erg hoopvol. Alle schoenen eindigen bij de open haard en de ranger van deze hut is erg beknopt, het wordt een relatief zware dag morgen :)
De derde dag staan we vroeg op omdat Sandra en ik in de verwachting leven dat we erg lang zullen doen over de klim omhoog, zo'n 500 meter op gevolgt door een slordige kilometer naar beneden. Het weer is niet zo miserabel als de tweede dag maar de regen is nog niet weg en de lucht is verre van blauw. Toch gaan we met goede hoop op pad, mede omdat de tweede dag nog zo leuk is gebleken.
De klim omhoog gaat ons allebei goed af. Sandra is blijkbaar een stuk fitter als ze had gehoopt en mijn stokken, aangeschaft om mijn knieën nog wat meer jaren dienst te laten doen, helpen mij om de rit omhoog te redden zonder heel veel tussenstops. Het is koud op de pas en de wind raast ons om de oren, de wolken trekken af en toe weg en tonen ons de vallei achter en in het degene in het verschiet. Het uitzicht is prachtig en we wandelen door naar de schuilplaats boven op de pas. Het is binnen niet veel warmer, maar in ieder geval wel uit de wind en dit maakt een enorm verschil. Toch haasten we ons een beetje, we stoppen maar voor een korte snack voordat we weer verder op pad gaan en onze voeten ons verder leiden naar de volgende hut.
Voordat we bij de laatste hut aankomen slaan we nog een keer van het pad af om een waterval te bezoeken. Dat is misschien een vreemd besluit nadat we er al een slordige vijfhonderd hebben gezien maar deze is met zo'n 580 meter toch nog wel even bijzonder om te zien. Mijn linker-knie staat op het punt om de moed op te geven maar ik hoop dat de kop thee die we hebben gedronken, complimenten van de 'guided walks', mij nog even op de voet houden. De waterval is uiteraard indrukwekkend, met de huidige regen erbij is hij zelf ontzagwekkend. Gezien de snelheid waarmee we nat worden in aanwezigheid van de waterval besluiten we ook hier niet te lang door te brengen en gaan we weer op zoek naar de warmte van de derde, en laatste hut.
Een uur lopen later komen we bij de hut aan, ook deze is weer zeer uitgebreid en heeft gelukkig weer voldoende hout voor de haart en lopend water in de toiletten. Ja, de luxe is bijna te gek voor woorden... Ik breng de avond wat kletsend door en na wat aandringen geven Sandra en ik een zeer korte dans-demonstratie aan doctor John, dit is een andere John als onze schotse scout.
Sandra geeft hem later nog wat dansles terwijl een knappe Israëlische meid mij te huwelijk vraagt omdat ik kan dansen :) Nadat ze mij een kop warme chocolade-melk aanbied ga ik op een knie en bied haar mijn hand, uiteindelijk houden we het bij een pot 'Texas Hold em' poker met schuimpjes als chips.
De vierde en laatste dag bied ons uiteindelijk nog een nieuwe en prachtig blik op de Milford Track in de vorm van een strak blauwe lucht, warme zon en de machtige bergtoppen om ons heen. Het water is nog lang niet verdwenen en nog steeds zijn er overal watervallen te zien.
John zingt nog wat liedjes voor ons en Sandra neemt er zelfs eentje op voor ons, de happy song. Er zijn ook nog weer een paar grappige uitstapjes te doen deze dag. Zo komen we bijvoorbeeld nog eens langs een paar watervallen, zoals je wel begrijpt, dat was voor ons niet echt uitzonderlijk meer te noemen. Wat wel heel bijzonder bleek was een rots genaamd 'Bell Rock'. Deze rots werd ooit door de waterval langzaam uitgeholt, maar na een verschuiving of beving is deze omgekanteld en met wat mazzel op een paar rotsen terecht gekomen. Als gevolg kun je er nu dus onder kruipen en lekker even droog staan :)
Verder zijn er gewoon veel prachtige uitzichten te zien en de dag gaat sneller voorbij als de derde dag, ondanks dat we verder te lopen hebben. Mijn voeten beginnen inmiddels de tol te laten voelen. Toch zijn we nog ruim op tijd voor de boot van 14:00 en zo laten we uiteindelijk, per boot, de Milford Track achter ons. Het was een prachtige wandeling en ik had me nooit voor kunnen stellen hoeveel lol we erin zouden hebben om door de regen te wandelen.
Ruim een dag later hebben nog een laatste bezoek gebracht aan de Milford Sound om te gaan duiken. Hier leerden we, onder anderen, dat het eigenlijk geen sound is (door een gletsjer gevormd) maar een fjord (door een rivier gevormd). Naast wat interessante wistjedatjes hebben we gewoon weer ontzettend genoten van het duiken en prachtige dingen gezien, zoals black coral, dat eigenlijk wit is en een aantal aparte zeesterren
Rest me nog een laatste boodschap, door de omgeving waarin we ons bevonden de afgelopen tijd heb ik helaas niet kunnen internetten en mijn telefoon was ook van geen enkel nut. Door deze omstandigheden heb ik helaas mijn zus nog niet eens kunnen feliciteren en ze was dus gisteren jarig!!! Sorry Resi, bij deze, alsnog, van harte gefeliciteerd!!! (P.S. Het is niet dat ik helemaal niet aan je hebt gedacht, maar daar ga je nog wel achterkomen :))