Up a mountain, down a beer
That's New Zealand ;)
Ha, dit keer heb ik alweer snel iets groots gedaan... We zijn, nadat de Milford Track zo goed was bevallen nog een keer aan het trampen gegaan. Eerlijk is eerlijk, Sandra heeft wel een beetje lopen pushen want ik was er zelf nog niet zo heel zeker van dat ik zo snel nog eens een paar dagen in de bush wilde gaan rondlopen.
Hoe dan ook, we zijn dus weer aan het trampen gegaan en dit keer op de Humpridge track. De Humpridge is een privé wandeling, in dit geval onder beheer van een Trust. Als gevolg is de overnachting hier een klein beetje duurder, maar daar krijg je dan porridge als ontbijt voor :) Oh, en potten, pannen, borden en bestek zijn ook al aanwezig en hoef je dus niet zelf mee te slepen!
Zo stonden we op een gegeven moment dus bij het kantoor van de track om onze 'intentions' op te halen. Een simpel kaartje met daarop de datum waarop we in welke hut zouden zijn. We werden geacht om uiterlijk toch wel rond 9:00 uur 's ochtends te starten met de track. Prima, terug richting de gratis camping waar we zouden verblijven, onderweg nog even bij een strand gestopt om wat 'edelstenen' te zoeken. Daar aangekomen de tent opgezet, eten gekookt en gegeten, wat afleveringen gekeken op de laptop en vervolgens voor geen meter geslapen omdat de tent bijna omver werd geblazen, wat een begin voor de track!
In ieder geval was ik meer dan op tijd wakker, dat dat was omdat ik niet meer kon slapen is misschien een minder fijne bijzaak. Sandra werd ook zo'n beetje wakker nadat ik nog een poging had gedaan om de tent beter aan de auto vast te knopen en we zijn ons bed maar uitgegaan om in de storm onze tent af te breken. Oh, had ik al gemeld dat het nog donker was?
We waren uiteraard nog redelijk op tijd op pad richting de track en zijn, na het vinden van een publiek toilet, onze rugzakken gaan inpakken. Na het plastic zakken geworstel op de Milford Track hadden we inmiddels een aantal goede waterdichte liners gekocht voor onze rugzakken en deze hadden we al snel gevuld met de kleding en voedsel die we nodig hadden (nou ja, iets meer als strikt nodig) om de track te volbrengen. Hierna zijn we nog even een 'uitgebreid' ontbijt gaan halen bij een café alvorens ons naar de start van de track te begeven.
Uiteindelijk zijn we om 09:45 uur begonnen aan de track, waarvan de eerste dag volgen D.O.C. 8-9 zou gaan duren en volgens de Humpridge Track mensen 8 uur. We zagen een beetje op tegen de eerste dag, vooral omdat we er onderweg naar de start achter kwamen dat we 6 kilometer meer moesten lopen dan we eerst dachten en dus ook 2 uur meer dan de folder aangaf, wat neer kwam op 8 uur, of 19km, met een totale klim van 900m. Het was uiteraard vooral de klim waar we tegen op zagen en de regen, die natuurlijk begon op het moment dat we de auto parkeerden.
Ach, niets aan te doen, rugzakken op en wandelen met die hap. De eerste dag was uiteindelijk redelijk nat, niet zo erg als de Milford en, zoals we bang waren, erg steil omhoog. De dag was wel erg mooi, ondanks de regen. Het bos waar we doorheen liepen was erg vergelijkbaar met een Europees bos maar toch weer subtiel anders. Langzaam maar zeker, terwijl we hoger en hoger kwamen, veranderde het bos ook mee.
Onderweg hoorden we ook regelmatig wat vogels en hebben we nog een paar keer stilgestaan om te genieten van het geluid van de natuur. Zo ver verwijdert van beschaving en zonder een toerisme dat helikopters en vliegtuigjes op het park af stuurt voor een prachtig uitzicht krijg je pas echt het gevoel dat je in de wildernis rondstapt. Vreemd genoeg deden de hier en daar geplaatste boardwalks daar niets aan af.
De eerste paar uur van de wandeling ging gepaard met wat kleine stijgingen en dalingen maar we waren onderweg al gewaarschuwd dat daar een eind aan gingen komen en dat het laatste stuk van de wandeling een lange steile en zware klim zou worden. En een zware klim werd het zeker. Eenmaal boven aangekomen werden we beloond met een paar prachtige uitzichten op de baai en de Humpridge zelf, de bewolking was net hoog genoeg om er onder- en tussendoor wat te kunnen zien. We konden nu ook de hut zien waar we zouden overnachten en wisten dat het nog ongeveer een uur wandelen zou zijn om daar aan te komen.
Ondanks de omstandigheden en de steile klim waren we uiteindelijk toch bijna een uur sneller bij de hut dan de geschatte tijd. Daar aangekomen was de wind bijna sterk genoeg om ons van het pad af te blazen en was de kou genoeg om ons snel naar binnen te jagen. Daar hebben we de avond bij de haard doorgebracht, behalve om even onze kleding in de droogkamer te hangen, eten te koken en onze droge kleding weer uit de droogkamer te halen. Ik was doodop en Sandra heeft met om 09:30 naar bed geschopt, toevalligerwijs was er ook wat weinig stroom beschikbaar en ging rond die tijd de verlichting ook uit, dus het was duidelijk tijd om het bed in te kruipen. Oh en zo rond de tijd dat we onze kleding in de droogkamer gingen ophangen hebben we ook nog even wat sneeuw zien vallen...
We hebben die nacht allebei als een blok geslapen en zijn vlak voor zonsopgang ons bed uit gekropen. De porridge was al bijna klaar toen ik de common room in kwam wandelen en de zon kleurde de prachtige wolk bevlekte hemel in geel tot rode tinten. Terwijl ik de camera ophaalde, foto's maakte en van de prachtige zonsopgang stond te genieten hadden de rest van de gasten alle porridge opgemaakt dus moest de hut-manager meer maken. Dit was wel een beetje zijn eigen schuld, hij had gewoon niet goed ingeschat hoeveel er gegeten zou worden die ochtend...
Omdat we deze ochtend redelijk goed weer hadden zijn we de dag begonnen met een korte wandeling op de 'Hump' met de daarbij behorende uitzichten. We konden de baai nu kraakhelder zien, maar vooral hadden we een prachtig overzicht over de Fiordlands, het World Heritage beschermde park waarin we ons bevonden. Woorden kunnen moeilijk beschrijven hoe mooi het was dus ik hoop dat de foto's dat een beetje kunnen overbruggen. We hebben rustig de tijd genomen om al dit moois op ons in te laten werken voordat we weer op pad zijn gegaan naar de volgende hut.
Om 09:30 zijn we aan de afdaling gestart. Voortdurend hadden we een prachtig uitzicht om ons heen terwijl we gestaag over de kam van een bergrug naar beneden aan het wandelen waren. We liepen dan wel eens waar door bossen heen maar hier waren vaak genoeg openingen in om om ons heen te kunnen kijken. De wandeling was helaas niet alleen maar rustig naar beneden, af en toe was het ook nog omhoog om over wat heuvels heen te komen. Al met al hebben waarschijnlijk wel zo'n 1500m afgedaald!
Onderweg naar beneden kwamen we nog het enige andere stel tegen dat dezelfde kant op aan het wandelen was als ons. Zij waren wat ouder en vooral de constante daling was erg zwaar voor hun knieën. Hoe dan ook, de eerste keer kwamen we ze tegen waar wij een lunch-stop gingen houden, de porridge was al snel opgebrand, en zo gaven we ze nog weer een extra half uurtje voorsprong. Toch kwamen we ze al weer snel tegen en zijn we ze gepasseerd. Later kwamen we nog 3 Israëliërs tegen die de andere kant op aan het wandelen waren, verder was er niemand te bekennen.
Na de prachtige bossen kwamen we nu op een stuk waar men vroeger houd aan het kappen was en daarom lag er ooit een trambaan in dit gebied. De viaducten onderweg waren vrij bijzonder en deze werden nu gerestaureerd en bijgehouden om een uniek stuk geschiedenis in stand te houden. De viaducten waren vrij imposant en een ervan is schijnbaar de hoogste nog staande houten viaduct in de wereld, met zo'n 125m lengte en 30m hoogte zeker geen misselijk staaltje werk. Van de tramrails was weinig meer over, alleen de balken lagen er nog en ook deze waren niet overal meer te bekennen. Hoe dan ook, het was makkelijk snelheid maken op deze vlakke grond en we wisten weer zeer op tijd op bestemming aan te komen.
Daar aangekomen werden we welkom geheten door een ontzettend vriendelijke hut-manager, Craig, en hebben we snel onze packs in de kamer achter gelaten. Vervolgens hebben we wat soep met brood gegeten, nog wat met Craig gekletst en zijn we nog weer even kort op pad gegaan.
Een van de unieke ervaringen die je op deze track kon ervaren was het zien van de zeer zeldzame 'Hector Dolphins'. Deze dolfijnen zijn vrij klein en erg speels en de baai waas we ons bevonden is hun thuis. Na een korte wandeling van nog geen tien minuten bevonden we ons al op het strand en na wat rondkijken hadden we zelf mazzel, er waren dolfijnen in de baai! We hebben zeker een kwartier, misschien wel langer genoten van de dolfijnen en we schatten dat er wel zeker 10 in de baai waren. Een aantal van hun hebben nog een paar prachtige sprongen uit het water gemaakt en we hebben een paar video-opnames weten te maken hiervan!
Nadat we terug waren gegaan, eten hebben gemaakt en gegeten zijn we ook nog eens naar het strand terug gegaan met de hoop nog meer dolfijnen te zien, of misschien een zeldzame 'yellow crested penguin'. De pinguïn hebben we niet gezien maar we hebben nog wel een paar dolfijnen zien springen voordat het donker begon te worden. We zijn dus maar weer terug gegaan naar de hut, hebben daar nog wat meer met Craig gekletst en zijn op tijd naar bed gegaan, na nog even kort wat te lezen.
De volgende ochtend waren we blij verrast dat Craig een appel door de porridge had gesneden en banaan-chips erbij had staan om zelf wat toe te voegen. We hadden zelf al verse banaan bij ons om er doorheen te snijden dus de chips hebben we laten staan, het geheel maakte een heerlijk ontbijt en gaf ons een goede start van de dag. Na onze tas ingepakt te hebben zeiden we de Craig gedag en toverde hij nog twee lunch-bars te voorschijn. We hebben nog even zijn email-adres gevraagd en zijn weer op pad gegaan.
Deze dag begon ongeveer hetzelfde als de eerste dag, inclusief de regen. We gingen wat op, we gingen wat neer, we staken een riviertje over en zo sukkelde de ochtend voort. Het bos bleef gewoon een stuk interessanter als op de Milford track en de regen werd gestaag minder totdat het langzaam over liep in zonneschijn en we uitkwamen op het strand.
De zon maakte op zijn eigen manier de wandeling mooier, door simpel alle kleuren wat warmer te kleuren en zo wandelden we weer wat vrolijker verder. Onderweg haalden we het andere stel in en kwamen we een schoolklas tegen die onderweg waren naar de hut welke wij net achter ons hadden gelaten. We liepen stukken op het strand en weer door het bos en dit gaf een schitterende afwisseling waardoor de tijd voorbij vloog.
Uiteindelijk kwamen we weer bij de officiële start van de track waarvandaan we nog 6km terug moesten lopen naar de auto. Inmiddels hadden we er al zo'n slordige 45km op zitten, waarbij ook nog eens de klim en afdaling en we waren beiden al behoorlijk op. We hebben onze lunch gegeten en zijn de laatste twee uurtjes gestart met een ietwat minder solide pas als de twee voorgaande dagen.
Nadat we een deel van de wandeling over het strand waren gewandeld, in plaats van de 4 wheel track waar we officieel overheen zouden wandelen, zijn we met wat gekreun en halfhartig gemopper uiteindelijk toch nog bij de auto terug gekomen! Hier hebben we een blikje cola achterover geslagen, een lunch-bar weggewerkt en een koekje gegeten voordat we eindelijk de auto richting beschaving reden.
Met veel voldoening kan ik zeggen dat ik de Humpridge uiteindelijk mooier vond als de Milford, ook zwaarder en ook vooral een stuk minder overbevolkt ;)