Sharp as a knife!
We zijn na al het wandelen nog even tussendoor ergens gaan wandelen. Maar dat is niet direct waar ik mijn blog-post over wilde gaan schrijven. We zijn namelijk de bergen (weer) overgestoken en terug gegaan naar Barrytown. We waren daar al eerder alleen was er toen een lange (twee dagen) wachttijd voordat we konden gaan doen wat we daar wilde gaan doen, een eigen mes maken!!!
We hebben ook nog recent bij een geëmigreerde Nederlandse messen-smid een paar prachtige Damascus messen gezien en met deze inspiratie in ons achterhoofd zijn we naar Steven Martin geweest om ons eigen mes te smeden van een stuk 'roestig' metaal.
Het begint al vroeg in de ochtend, rond een uurtje of kwart over negen zitten we in de auto om naar de messen-smid te rijden en een kwartiertje later gaat de les beginnen. Er zijn nog 6 andere mensen aanwezig, een zwitser, een nederlandse en een amerikaans gezin met twee kinderen. Na een korte uitleg over veiligheid aan de eerste vier aan het smeden.
Het is in principe een heel simpel proces, je steekt een stuk staal in een snikheet vuur en wacht tot het een oranje gloed heeft, vervolgens trek je het uit het vuur en gaat er met een hamer proberen de vorm in te meppen welke je mes uiteindelijk zou moeten gaan krijgen. Dat is is dan de theorie, in praktijk is het nog best lastig om de juiste vorm te krijgen en je kan ook niet te vaak je staal in het vuur steken want je bent ondertussen ook staal aan het verbranden en gaat lelijke putten in je mes krijgen als je dat te lang door laat gaan.
Nadat je genoeg hebt lopen hameren steek je het metaal nog een laatste keer in het vuur, lekker ver erin zodat het hele metaal oranje gaat gloeien en vervolgens steek je het in een emmer met koud water, hiermee temper je het metaal en wordt het, als je het goed doet, erg hard en zal het wanneer je het mes geslepen hebt ook goed scherp blijven.
Nu moet ik heel eerlijk zijn, het is een stuk metaal met ongeveer de vorm van een mes, maar het einde is nog lang niet in het zicht, de volgende stap is schuren, met de machines. We gaan eerst aan de slag met het midden-stuk. Hier komt een stuk messing te zitten en we moeten het metaal in de omgeving ervan mooi glanzend maken. We doen het schuren in drie stappen, eerst een grove korrel en dan steeds fijner, totdat er een zekere glans op het metaal is gekomen.
Hierna gaan we aan de slag met wat lijm en twee stukjes messing. We lijmen de stukjes messing op het mes vast en boren er twee gaatjes doorheen. Vervolgens spuiten we er wat lijm in en steken we er twee stokjes messing doorheen. Nadat we dit gedaan hebben slaan we de stokjes messing met een hamer plat in de gaatjes. Als gevolg hiervan zetten de stokjes zich uit en komt alles goed strak vast te zitten.
Nu is het handvat aan de beurt. We omlijnen de vorm van het metalen handvat op een mooi stukje Rimu hout en zagen er twee stukjes handvat uit. Deze hebben, als je het een beetje netjes hebt gedaan, de correcte lijn van het metaal en we schuren de binnenkant van het hout glad. Vervolgens doen we er wat lijm op en laten het 5 minuutjes drogen. Een van de houten delen lijmen we vast op het metaal en we boren er gaatjes in. Vervolgens lijmen we het andere deel en we boren de gaatjes helemaal door. Ook hier steken we met wat lijm wat stokjes messing in, maar deze keer buigen we de uit-eindes om. Het mes begint inmiddels al een stuk meer op een mes te lijken maar het is duidelijk dat er nog heel wat moet gebeuren voordat we ermee klaar zijn!
De volgende stap is weer schuren. In dit geval schuren we de ronding van het handvat zodat het hout aansluit op het messing en we een wat aangename vorm in het hout krijgen, we willen tenslotte het me wel kunnen gebruiken. Hierna smeren we een epoxy hars over / in alle naden zodat deze wanneer het mes klaar is geen voedsel-resten gaan vasthouden.
Op dit moment gaat Steven wat meer werk voor ons doen. De messen zijn erg hard geworden en om wat tijd te sparen gaat hij voor ons het lemmet voorbewerken en het handvat wat verder afwerken. Hij waarschuwt ons dat wanneer we terug komen het mes dan wel nog meer op een mes lijkt, we zijn dan ongeveer halverwege! We hebben even lunch, we gaan slingeren op een hele gave slinger, welke door de andere mensen aangeslingerd wordt en als we na een uurtje weer terugkomen zien onze messen er inderdaad weer een stuk cooler uit.
De rest van het werk dat ons nog rest is simpel uit te leggen. We gaan weer aan het schuren. Eerst weer met de machines. We kunnen nog wat kleine aanpassingen uitvoeren en zo maak ik zelf de bovenkant van mijn mespunt scherp tijdens dit proces. We schuren weer in drie fases op de machines en hierna plakken we het hout van het mes af.
Nu gaan we polijsten. Ook dit gaat in ongeveer drie stappen. We krijgen allemaal een stuk rubber en een stuk fijne schuurpapier. We doen het papier om het rubber, dopen het in het water en gaan polijsten. Na ongeveer tien minuten krijgen we een nieuw en wat fijner stukje papier en doen het nog eens 5 minuten. Daarna nog eens met wat droog en nog fijner papier en tot slot met polijst en een doekje erover heen.
Na dit alles hebben we glanzende messen. Het enige dat er nog te doen viel was het slijpen van de messen. Nu kun je dit allemaal met de hand doen, maar dat duurt lang en zo goed zijn we nou eenmaal niet. Steven heeft dus nog eenmaal de messen in zijn capabele handen genomen en is aan het slijpen gegaan. Na dit alles was het tijd voor “Champagne”. Geen echte champagne, maar lang niet slecht. Blijkt dat Steven goedkope wijn koopt en deze vervolgens met een handig apparaat van koolzuur voorziet.
Terwijl we van onze 'champagne' zitten te genieten babbelen we nog over van alles en nog wat, onder anderen komt het internet-gebruik nog even op. Zo kwamen we erachter dat Steven ook een website heeft maar dat hij graag had gewild dat ze, na de dag gesmeed te hebben, de groepsfoto en messen online konden zetten. Ik heb uiteindelijk samen met de Amerikaanse vader en moeder voor hun even snel een wordpress account aangemaakt en een klein beetje ge-restyled. Het resultaat is dat ze met een simpele blog-tool nu hun foto's snel online kunnen zetten! Alles dat nog rest is dat hun web-mannetje nog even de gallery-link van de homepage aanpast en doorverwijst naar de wordpress pagina :)
Het was, zoals je wel kunt lezen, een lange maar ook erg leuke dag!
